Even voorstellen

Ik zal mij even voorstellen! Ik ben Lisan, 34 jaar en moeder van mijn geweldige, ondeugende, vrolijke en prachtige eenjarige tweelingzoons Finan en Kjeld. Geboren met 31 weken en 2 dagen, na 10 dagen ziekenhuis met gebroken vliezen. Tijdens de geboorte heeft Finan, die tevens geboren is met een complete enkelzijdige schisis, zuurstoftekort opgelopen en heeft hij een herseninfarct gehad die tot de houdings- en bewegingsstoornis Cerebrale Parese heeft geleid.

Een heleboel zware momenten in een kort stukje tekst. Inmiddels zijn ze dus 16 maanden oud en doen ze het allebei fantastisch. Ze zijn vrolijk, groeien goed, eten goed en doen het qua ontwikkeling beiden heel netjes volgens hun eigen lijntje. Ik heb besloten dat ik mijn verhaal wil delen. Niet alleen voor mijzelf, maar ook juist voor ouders die hetzelfde meegemaakt hebben en misschien nu wel meemaken. Met een vroeggeboorte van je kindje, een schisis in wat voor vorm dan ook of hersenbeschadiging en Cerebrale Parese. Want ik weet hoe je je voelt, wat je meemaakt en je bent niet alleen! Ik weet ook dat je met veel vragen en onzekerheid kunt komen te zitten en als ik daarin ook maar een beetje helderheid kan geven, dan doe ik dat graag. Ik hoop andere ouders een hart onder de riem te kunnen steken en je een sprankje positiviteit en hoop te bieden.  

Maar even terug naar de start…

Want voordat dit allemaal plaats vond ben ik natuurlijk zwanger geweest. En gelukkig heb ik hier 31 weken en 2 dagen van mogen genieten. Mijn zwangerschap was eigenlijk heel makkelijk en fijn. Tuurlijk heb ik wat last gehad van misselijkheid en wat andere ongemakken als ischias. Maar ik ben de zwangerschap redelijk fluitend doorgekomen met die twee knapperds in mijn buik. Met 20 weken nog even een schrikmoment toen bij Finan een schisis (oftewel hazenlip) werd ontdekt. Maar na het inlezen hierover hebben we de knop redelijk snel om kunnen zetten en kunnen genieten van het feit dat ze verder beiden helemaal gezond eruit zagen. En wat heb ik genoten om ze rond te zien zwemmen in mijn buik en ze te zien boksen met elkaar. Wat een gelukje dat je zoveel extra echo’s hebt met een tweeling.

Niets wees er dan ook op dat ik ineens, van het één op andere moment, in het ziekenhuis zou liggen met gebroken vliezen. Ineens s’nachts rond 3:30 met 29 weken en 6 dagen was het pats, boem en daar lag een plas vruchtwater. Op dat moment schrok ik enorm en was ik een beetje in paniek, maar kon nog wel helder genoeg denken dat ik direct naar het ziekenhuis moest. Niet in Enschede mocht blijven. En dat ik pas thuis zou komen als de jongens geboren zouden zijn.

Ik hoop andere ouders een hart onder de riem te kunnen steken en je een sprankje positiviteit en hoop te bieden.

Gebroken vliezen

We mochten natuurlijk direct komen na een belletje met de spoedpost. Bij aankomst mocht ik meteen een kamer binnen voor allerlei checks. Ook werd er een echo gedaan om te kijken of de jongens het nog goed deden. Daar zagen we twee vrolijk bewegende ventjes. Gelukkig! De eerste longrijpingsprikjes werden meteen gezet en ik kreeg weeënremmers. Die weeënremmers zijn heel belangrijk, omdat de longrijpingsprikjes eerst in moeten werken. Aangezien de longetjes nog niet rijp zijn, krijgen deze zo een boost om zich voor te bereiden op een leven buiten de baarmoeder. Ook werd er gebeld met een NICU afdeling, voor Enschede is dit Zwolle. Aangezien je in Enschede onder de 32 weken niet mag bevallen. Gelukkig was er in Zwolle plek en daar ging ik dan. In de ambulance richting Zwolle. De sirene ging ook nog even aan. Hebben we dat ook een keer meegemaakt.

Om 8:00 was ik in Zwolle en kon ik een beetje bijkomen van de schrik en adrenaline stoot. Mijn vriend reed achter ons aan. Alles kwam los en we moesten heel hard huilen. En dat mag natuurlijk ook! Er was in korte tijd zoveel gebeurd en ineens was het zorgeloze omgeslagen in verdriet en angst. We hadden even wat tijd nodig om de knop om te zetten naar het positieve en de hoop dat alles goed zou komen. 48 uur later, 2 longrijpingsprikjes en weeënremmers verder, mocht ik ook uit bed en weer rond gaan lopen of zittend in een rolstoel. Dat deed mij heel goed. Buiten was het heerlijk weer en samen met mijn vriend kwamen wij de dag wel door. Ook veel familie en vrienden maakten tijd vrij om ons op te zoeken in het ziekenhuis. Zo lief! En ook de jongens bleven het goed doen.

De bevalling

Fast forward naar 10 dagen later. Ik had al anderhalve dag flink last van harde buiken en ook slapen ging niet fijn meer. Het voelde dus heel anders dan de dagen ervoor en werd ook wat onrustiger gedurende de dag en vooral avond. Ik belde de verpleegkundige dat ik dacht dat de bevalling ging
beginnen. Ik moest voor de 3^e keer die dag aan de ctg en ook daar zag ze dat ik weeën had. Weliswaar nog niet om de paar minuten, maar afwijkend van de andere ctg’s. Er werden dus andere mensen bijgehaald en ik ging naar een verloskamer en belde mijn vriend, die net thuis was, dat hij weer met gierende banden terug mocht komen naar Zwolle. Zelf voelde ik mij goed. Het is mij gelukt om nog 10 dagen de jongens te dragen en te laten groeien in mijn buik. Ik ben er klaar voor!

Op de verloskamer werd ik weer aangesloten op de ctg, zodat ze de jongens goed konden blijven volgen qua gezondheid. Om 7:00 had ik volledige ontsluiting en mocht ik gaan persen. Helaas schoot dit niets op en kwam Finan ook in nood met zijn hartslag. Er moest snel gehandeld worden en dus werd overgegaan tot spoedkeizersnede. Vanwege de hoge spoed ging ik onder volledige narcose. Ik heb mijn kinderen dus niet geboren zien worden. Heb niet gezien of meegekregen dat Finan blauw was aangelopen en 14 minuten gereanimeerd is. Reanimatie bij baby’s vindt plaats als de hartslag zakt onder de 80 slagen per minuut. Bij Finan was dit 60 slagen en lager. 

Op de uitslaapkamer werd ik wakker. Hier werd ik bijgepraat over de situatie van Finan, die zorgelijk was. Gelukkig mocht ik hem even zien en aanraken en Kjeld mocht één minuutje bij mij liggen en toen werden ze weer weg gereden. Ik denk dat je als ouder heel goed kan indenken hoe dat voelt. Het was verschrikkelijk! Ik wil mijn jongens gewoon bij mij hebben, ze knuffelen en kusjes geven, maar de situatie was zoals het was. Zij zijn in de allerbeste handen die ze op dat moment konden wensen. En buiten de tijd dat wij niet bij ze konden zijn, zaten we ook niet stil. Het kolven werd opgestart, 8 keer per dag, en het was vooral een grote aanloop van artsen, verpleegkundigen en ook een maatschappelijk werker. We werden echt geleefd, terwijl we tussen hoop, vrees, geluk en verdriet leefden. Ik heb denk ik alle emoties gevoeld in 24 uur tijd.

Het kolven opstarten ging gelukkig goed. En s’avonds ging ik met bed en al en mijn vriend naar de NICU om te knuffelen met onze vechtertjes! Wat was dat een fijn moment! Even met hun samen zijn. Tijd voor hechting en alle hectiek van de dag met z’n vieren een plek geven. Ik mocht met Kjeld buidelen, Finan moest in de couveuse blijven, want het was nog te spannend om hem bloot te stellen aan meer prikkels. Maar we mochten hem wel aanraken. Ik denk dat op dat moment de hoop ook groeide qua gevoel en we eigenlijk al voelden dat het goed zou komen. Ook al durf je aan dat gevoel niet toe te geven. Met een vol hoofd en hart vol liefde gingen we slapen.

Op de foto hiernaast zijn we al een paar dagen verder en heb ik ze voor het eerst allebei bij mij liggen. 

In mijn volgende blog zal ik meer vertellen over onze tijd op de NICU in Zwolle, neonatologie bij de Kleine helden in Enschede en het moment dat we naar huis mochten.

Hoe hebben we elke keer de knop weer om kunnen zetten?

Ik ben mij er heel erg van bewust dat het niet niks is wat we hebben meegemaakt. Dat het zelfs traumatisch is. Klopt! En het kost veel energie en kracht om jezelf elke keer weer op te peppen, te accepteren dat de situatie is zoals die is en weer positief en hoopvol door te gaan. Maar aan de andere kant…waar ben je zonder positiviteit en hoop? Begrijp mij niet verkeerd. Alle emoties mochten en mogen er nog steeds zijn en kregen en krijgen ook volledig de ruimte. Dat hebben mijn vriend en ik samen gedaan, maar ook allebei op onze eigen manier. Wat heeft ons geholpen?

• Huilen, lachen, genieten van de kleine mooie momenten samen.
• Knuffelen, kletsen, kusjes geven aan onze jongens in de buik en uit de buik.
• Praten met familie en vrienden en veel met elkaar.
• Gesprekken plannen met de maatschappelijk werker, verpleging in het ziekenhuis, etc. 
• Eventjes naar buiten voor wat frisse lucht.
• Onze gedachten en emoties opschrijven. Je maakt zoveel mee ineens op een dag, dat het opschrijven hiervan ons hielp bij de verwerking.
• Focus op je cirkel van invloed. Veel situaties kun je niet veranderen, wel hoe je ermee omgaat. Beetje kort door de bocht. Want in eerste instantie is dit niet het punt waar je mee bezig bent als er iets heftigs in je leven gebeurd, maar als de ruimte ontstaat in je hoofd dan kun je hiermee wel aan de slag. 
• TV of film kijken, muziek luisteren, lezen en puzzelboekjes.

Heb je naar aanleiding van deze blog nog vragen of wil je meer weten? Vul dan even onderstaande contactpagina in! Wil je zien hoe het nu in ons leventje gaat? Volg mij dan op Instagram.